May 15th, 2012

eerste weken thuis

Feije is al weer vijf weken oud, vijf weken die heel snel zijn gegaan. Hij groeit als kool en ik heb alle tijd om daar naar te kijken. Dat doe ik dan ook liefst de hele dag!

Het is ook al weer bijna vijf weken geleden dat ik hals-over-kop naar het ziekenhuis ging, happend naar lucht. Vijf weken geleden dat ik bijna het loodje legde. In de afgelopen weken is het heel veel gebeurd, na het thuiskomen speelde dat zich vooral in mijn hoofd af.

Ik ben ontzettend onzeker thuisgekomen.
Op de hartbewaking hielden ze me de hele dag in de gaten. De hele dag liepen er mensen in en uit, verpleging, artsen, de cardioloog kwam elke dag. Hoe slecht ik er ook aan toe was, dat gaf wel een veilig gevoel.

Daarna bij overplaatsing naar de verpleegafdeling werd het een stapje minder. Er liepen niet meer de hele dag mensen in-en-uit. Alleen als de alarmen van de infusen gingen, ‘s ochtends de arts en voor de standaard controle’s kwamen er mensen binnen. En de mensen die even naar Feije kwamen kijken natuurlijk :-)
Op die afdeling had ik mobiele hartbewaking. Gewoon nog dezelfde plakkers als op de hartbewaking, maar ik had een kastje om mijn nek en ze keken op de bewaking real-live mee. Ik had niet meer alle schermen naast mijn bed staan. Daar moest ik aan wennen. Zouden ze wel hard genoeg kunnen lopen als het wel mis ging?

Toen naar huis, vrij plotseling. ‘s ochtends kwamen ze nog overleggen of ik die dag misschien naar huis zou mogen. Tegen de middag kwamen ze ineens terug om alles af te koppelen. Nog even op de papieren wachten, medicatie verzamelen en dan mocht ik gaan.

Die eerste dag thuis en de dagen er na vond ik heel erg spannend. Natuurlijk heel blij dat ik naar huis mocht, dat we eindelijk thuis voor Feije mochten zorgen. Maar ik durfde de eerste nacht niet te gaan slapen. Gewoon bang om dood te gaan in mijn slaap. Ik was al bang als Jarig even de tuin in liep om naar de vogeltjes te gaan. Vooral bang om alleen met Feije te zijn. Stel dat er wat met mij zou gebeuren terwijl ik alleen met hem was, hoe moest dat dan?

De eerste week/weken heb ik eigenlijk bijna niks gedaan. Jarig had zorgverlof, verzorgde Feije en deed het huishouden. Ik had nog geen energie en moest erg wennen aan (de bijwerkingen van) de medicatie. Ik durfde Feije nog niet te dragen omdat ik nog erg vaak duizelig was en dat niet goed voelde aankomen. Toen ik hem op gegeven moment verschoonde op de commode en ik duizelig werd ben ik gauw met hem op de grond gaan zitten. Jarig was bij de vogeltjes bezig en ik kon hem niet bereiken. Ik voelde me aardig hulpeloos en nutteloos, kon mijn zoon’s luier niet eens verschonen.

Toen Jarig een week later weer aan het werk ging nam mijn moeder het grootste deel van het huishouden over. Ze was aanwezig wanneer Jarig weg ging en ging pas weer naar huis als hij thuiskwam. Zij deed hier het huishouden en hielp me met Feije. Inmiddels kon ik wel al steeds meer zelf doen. Als Jarig in het weekend ging voetballen, op dinsdagavond naar school ging, elke keer was zij er, of zorgde ik dat er iemand anders was.